Na dzień dobry mała chronologia wydarzeń, które doprowadziły mnie do
lektury tego opowiadania: najpierw Karolina Czarnecka zaśpiewała na
swojej pierwszej płycie utwór pt. Anaruk ze wspaniałym
tekstem Michała Walczaka; później głośno zrobiło się w mediach
internetowych o artykule, który popełnili na blogu poznaj grenlandię
Państwo dociekliwi badacze - Agata Lubowicka i Adam Jarniewski; po
czasie w ręce wpadła mi natomiast książka autorstwa Czesława
Centkiewicza... chociaż w sumie to książka powinna być na początku, ale
się strasznie z tą szkolną lekturą w owym czasie rozminąłem. A może i
była omawiana, a ja tylko nic z niej nie pamiętam? W każdym razie w
pamięci nie zostało mi zupełnie nic z historii o inuickim chłopcu.
Uruchomiła mnie za to próba dintojry na licentia poetica Czesława
Centkiewicza, że niby zmyślił historię, że nigdy nie spotkał żadnego
Anaruka, że nawet na Grenlandii nie był, i że opowiadnie pana autora to
żaden tam reportaż, a rzecz kompletnie wymyślona, sfingowana i w ogóle
zrobił pan autor wszystkich literaturoznawców w bambuko... I zostaje mi
zapytać tylko:
