JAKUB ŻULCZYK - INFORMACJA ZWROTNA [wrażenia]

O tej powieści Żulczyka usłyszałem dzięki serialowi i głównej roli w nim Arka Jakubika. Wcześniej z prozą pana Jakuba zetknąłem się dzięki ekranowej adaptacji książki "Ślepnąc od świateł". Ani jednej, ani drugiej nie czytałem, zadowalając się edycją serialową. Dzięki Arkadiuszowi pewnie kiedyś sięgnąłbym po książkę (tak, jak onegdaj sięgnąłem po "Trociny" autorstwa Krzysztofa Vargi), w której towarzyszymy bohaterowi Marcinowi Kani, ale byłoby to najpewniej z egzemplarza wypożyczonego w bibliotece. Uwielbienie dla każdego muzycznego wcielenia "rozpoznawalnego aktora" wzięło jednak górę. Całość zainteresowania "Informacją zwrotną" podsycił dodatkowo Świat Książki, wydając wznowienie powieści z netfliksową ilustracją. Nic, tylko kupić, przeczytać i coś niecoś napisać. Czekała ta książka na mojej półce spokojnie z półtora roku. Ostateczną zachętą poznania prozatorskich (pierwotnych) przygód Marcina Kani stały się trzy koncerty kapeli Arka Jakubika - Dr Misio.

 

* Koniec lata *

Wrzesień

najsmutniejszym miesiącem mojego życia

Niemalże jesień.

Żółcieją niechybnie liście drzewnego poszycia.

Jedne spadną zgodnie z listopadowym planem -

Kolorowe

Drugie uschną. Pomarszczone, zbyt szybko ranem

spadną na nieprzygotowaną glebę.

Gorączkowe...

Białe włosy. Ciało zbyt chude. 

Walka o każdy oddech niespokojny.

Trwoga

bo nie ma szans na wygranie tej wojny

zaczętej tak nagle. Czy spodziewanej?

Być może. Czy odsuwanej?

A jakże!

 

Krzywda będzie krzyczeć spod ziemi: "Za wcześnie!" 

- z czeluści krzyk ten miotany.

I krzyk w nocy:

Krzyk święty, przeklęty -

"Tato! Tato kochany..."

Tato, tato kochany

Tekst pochodzi z https://www.tekstowo.pl/buldog/nedza

 

(14.09.2026)

I krzyk w nocy, krzyk święty, przeklęty:
Tato, tato kochany!?

Tekst pochodzi z https://www.tekstowo.pl/buldog/nedza

I krzyk w nocy, krzyk święty, przeklęty:
Tato, tato kochany!?

Tekst pochodzi z https://www.tekstowo.pl/buldog/nedza

KAZIMIERZ BRANDYS - CO NIE JEST PRAWDĄ. NOTATKI Z LEKTUR I ŻYCIA [wrażenia]

Brat Mariana umarł w marcu 2000 roku. De mortuis nihil... Stop(!), bo zamieniam się w autora-szpanera (tzn. tego młodszego Brandysa), który pretensjonalnie rzuca w tych swoich notatkach a to łaciną, a to francuskim bez przypisów. A ty się, Czytelniku, albo męcz, albo zacznij studiować filologię francuską bądź łacinę - przynajmniej zmądrzejesz. Przy takim podejściu autora równie dobrze można czytać Pamiętniki Paska. Naturalnie bez przypisów. O zmarłych tylko dobrze. Ale jeśli nieboszczyk był zarozumiałym kabotynem, czy trzeba o tym milczeć? Bo nieszczerości w tej książce jest dużo. I Brandys tego nie ukrywa: "Wspomniałem gdzieś, jak bardzo mnie martwi, że nie piszę całej prawdy o sobie (ale najlepszą)". Co i rusz usprawiedliwia się ze swojej literackiej przeszłości i własnych odczuć tego, w jaki sposób (mimo wielu lat francuskiej emigracji) jest w Polsce postrzegany przez "środowisko pensjonariuszy" dawnego Pen Clubu. Bo śmietanka literacka i ministerialna następnego pokolenia (już w XXI wieku) postąpiła z twórczością Kazimierza Brandysa w jeden (w sumie właściwy) sposób - jego książki wyleciały całkowicie z listy lektur. Czekać tylko, aż wylecą z bibliotek, bo wznowień nie ma od ponad piętnastu lat.

 

(nierecenzja): Opowieść o dwóch miastach: ślady twórczości Macieja Maleńczuka w Krakowie i Wrocławiu

 

Jakiś czas temu trafiła owa książka w moje ręce. Dwie okładki, bo otwierana z dwóch stron. Pięćdziesiąt parę stron części "czerwonej" to sztuka Krakowa, pięćdziesiąt parę stron części "zielonej" wypełniają teksty związane ze sztuką Wrocławia. Od razu oczy zapaliły mi się na ten Kraków, bo przecież choć akapit dot. Macieja Maleńczuka musiał się w takiej publikacji - podsumowującej dorobek artystyczny dawnej stolicy Polaków -  znaleźć. "Takiej", czyli opłaconej. Książka ta przypomina folder reklamowy; bardzo profesjonalnie wydaną wizytówkę opłaconą za część grantu przeznaczonego na działalność kulturalną obu tych wielkich rodzimych miast, monstrualnie wręcz bogatych sztuką i środowiskami artystycznymi wszelakiego typu. Przecież - cytując Maleńczuka z podcastu Kasi Nosowskiej - "W Krakowie jest tego pełno: drugo, trzecio, czwartorzędnych autorów scenariuszy, których nigdy nie nakręcono, itd... Jest tego trochę: kopnij w śmietnik i wyjdzie scenarzysta" - zagadnął kiedyś były bard Krakowa o nadpodaży krakowskich artystów, którzy z uporem i bez sukcesów starają się parać sztuką i z niej (wy)żyć. M.M. nie był wcale odosobnionym przypadkiem na tej wyboistej ścieżce. W wideo-rozmowie dla portalu Zwierciadło, Beata Biały przedstawiła Macieja w te słowa: 

 

BB: Gość z ulicy, z więzienia, ze sceny...

MM: Ale zawsze miałem wrażliwą duszę... Po prostu rzeczywistość dookoła mnie była bardzo zła, niedobra. Wcale mi nie sprzyjało wszystko to, co mnie otaczało.

 

BB: Czyli musiałeś być twardym facetem.

MM: Wcale nie chciałem taki być. Mnie być może życie tak ukształtowało. Mi od samego początku wszyscy podstawiali nogi. 

 

Nie ma. W książce-reklamie na temat prozatorsko-poetyckiej sztuki miasta Krakowa wydanej w 2016 roku nie ma pół słowa o poezji Maleńczuka, mimo tego, że pokolenie bruLionu zostało tam wspomniane, a nad Marcinem Świetlickim Jacek Olczyk piał z zachwytu, nawet cytując jego próbkę poetycką z chujem w treści.  

JOEL McIVER - BEZ PRZEBACZENIA. WYDANIE UZUPEŁNIONE {xd} [wrażenia]

Nie chce mi się pisać o tej książce... Szkoda strzępić ryja, palców i klawiatury. Mało śmieszny to żart. Wydawca robi z czytelników idiotów. "Czy wy nas macie za idiotów?"

Jeśli jesteście fanami Metalliki, miłośnikami Jej twórczości, pasjonatami historii tego Najwspanialszego Na Świecie Zespołu uprawiającego muzykę metalową, to ta książka odbierze Wam smak przyjemności czytania. Jeśli nie jesteście jeszcze fanami, ale szukacie dobrze skrojonej biografii, by poznać bliżej losy tego zespołu... To też owo wydanie nie jest najlepszym wyborem. Wznowienie tej, dobrze już znanej, biografii Metalliki klawiatury angielskiego dziennikarza muzycznego Joela McIvera, odebrało mi jakikolwiek sens czytania. Na niemal 60 dni ugrzązłem we wznowieniu, które jest policzkiem w pyski czytelników. Wszystkich. Nie tylko fanów Metalliki. Ślęczenie z ołówkiem i zakreślanie co cztery strony jakichś literówek i absurdalnych błędów faktograficznych odebrało mi smak życia.

SEBASTIAN KELLER - NIEBO. PIĘĆ LAT W SEKCIE [wrażenia]

Nie była to ciągle wyskakująca i co rusz pojawiająca się gdzieś reklama; nie był to nachalny "wewnętrzny" głos nakazujący mi kupienie tej książki. Wydaje mi się, że nie zostałem też "opętany" na chwilę przez "diabelskiego" ducha z ruin zboru Niebo, jednak jakaś siła zawładnęła na moment moimi "potrzebami", by w końcu doprowadzić do tego, że kupiłem książkę Sebastiana Kellera. Bo zaczęło się niby niewinnie od pogawędki Karola Paciorka z Tomaszem Kotem. Obaj panowie tymże podcastem zareklamowali serial HBO pt. Niebo. Rok w piekle. I niby sobie podywagowali jak dziennikarz z wybitnym aktorem, jednakowoż w jakiś podskórny sposób czułem że Tomasz Kot nie bardzo chciał wyjść z roli serialowego Piotra. Coś na zasadzie: "Ta rozmowa to tylko forma promocji serialu, ale pokaże Wam - widzowie i Tobie, drogi Karolu - coś więcej". Wiadomo (a może właśnie nie do końca?!), że Tomasz Kot pojawił się w Imponderabiliach jako on sam - Tomasz Kot z Legnicy. 

 

BILL O'REILLY & MARTIN DUGARD - Zabić Jezusa. Opowieść historyczna [wrażenia]

 Gdyby cały świat tu na kolanach przysiągł mi złudzenie, ja jeszcze wyrzeknę - "Jest wielka Tajemnica!". Wiara nigdy nas nie myli. W co wierzymy - to jest. 

A gdyby nie było, to by wiara stworzyła.

- "O wierze" - Robert "DELIRA" Jaworski.

Autorzy podjęli ciekawą próbę opisu czasów Jezusa w polityczno-społecznych uwarunkowaniach panujących na ok. wiek przed najsłynniejszymi narodzinami w Betlejem, podążając skrupulatnie po linii czasu aż do 3 r. p.n.e., kiedy to na judejskiej prowincji (w dzisiejszej Palestynie) pod nosem żydowskiego króla - Heroda Wielkiego - urodził się (pomimo rzezi niewiniątek) - Jezus (Jeszua) - "Pan jest zbawieniem". Naprawdę obrazowo pokazano w tej książce narodziny potęgi podbojów Imperium Rzymskiego, które (wówczas) od jakichś sześćdziesięciu lat trzymało krótko za twarz wszystkich galilejskich marionetkowych tetrarchów pokroju czy to Heroda Wielkiego, czy później jego syna - Heroda Antypasa.